Türkiye’de toplumsal dönüşümün tıkanması, aydınların sessizliğinden değil, doğrudan doğruya aldıkları aktif kararlardan kaynaklanıyor.
Türk entelektüeli, uzun yıllardır konforlu kürsülerinden toplumu izlemeyi seçmiştir. Kriz anlarında sorumluluk almak yerine, gücü elinde bulunduran yapıların dilini üreterek statükoyu bizzat besledi.
Sorumluluktan Kaçış ve Güce Eklemlenme
Aydın sınıfı, toplumun önünü açacak cesur adımlar atmamıştır. Bunun yerine kendi imtiyazlarını koruma refleksini ön plana çıkardı.
Bu durum sadece bir “sessizlik” veya “kayıtsızlık” değildir. Aksine, toplumsal sorunları görmezden gelmeyi ve entelektüel birikimi kişisel ikbal aracı olarak kullanmayı seçen bilinçli bir eylemdir. Aydın kesim;
Toplumdan koparak, halkın gerçek dertlerini fildişi kulelerden izlediler.
Masa başı teorisyenliği Yaşanan krizlere pratik ve cesur çözümler üretmediler.
Güç odaklarına teslim olaral eleştirel akıllarını, siyasi veya ekonomik güç merkezlerinin hizmetine sundular.
Aydınlar, kavramsal manipülasyonlarla özgürlük ve adalet gibi değerleri, kendi kliklerinin çıkarlarını savunmak için eğip büktüler.
Statükonun İnşasında Aydın Parmağı
Türkiye’de aydın ihaneti, pasif bir seyircilikten ibaret kalmadı. Entelektüeller, yazdıkları köşe yazılarıyla, verdikleri röportajlarla ve aldıkları pozisyonlarla adaletsiz düzenlerin meşruiyet zeminini bizzat inşa ettiler.
Topluma rehberlik etmek yerine, her dönem egemen rüzgara göre yelken açmışlardır. Kitlelerin manipüle edilmesine doğrudan ortak oldular.
Gerçek bir entelektüel kriz, aydının susması değil; kelimelerini gücü elinde tutanın diline göre bizzat bükmesidir.
Yaşanan ahlaki ve toplumsal erozyonda, rüzgara göre yön değiştiren bu aktif entelektüel tercihlerin payı büyüktür.
2000’li yılların Türkiye’si, entelektüel sınıfın toplumsal tasfiye ve kurumsal erozyon süreçlerinde üstlendiği aktif ve fonksiyonel rolü açıkça gözler önüne seriyor.
Türk aydını, bu tarihsel eşikte gelişmeleri uzaktan izleyen pasif bir gözlemci ya da kandırılmış bir kurban olmamıştır.
Aksine, ürettiği rıza mekanizmaları, meşrulaştırıcı söylemleri ve stratejik ittifaklarıyla yeni vesayet odaklarının inşasına bizzat entelektüel sermaye taşımıştır.
Toplumsal hafızanın ve demokratik kurumların dönüştürülmesinde aydın sınıfının sergilediği bu proaktif tutum, yapısal bir entelektüel ihanetin somut bir vesikasıdır.
AB Uyum Yasaları ve İllüzyonun İnşası
2000’li yılların başında Türk entelektüeli, “Avrupa Birliği uyum yasaları” ve “demokratikleşme” söylemlerinin arkasına sığınmıştır. Toplumu köklü bir dönüşüme ikna etme misyonunu üstlenmiştir.
Bu süreç, masum bir fikir savunuculuğu değildir. Devletin savunma mekanizmalarının ve kurumsal hafızasının felç edilmesi için yürütülen bilinçli bir operasyondu.
Batı merkezli fonlar ve liberallik maskesiyle donatılan aydınlar, ülkenin yapısal direncini kırmışlardır. Gerekli yasal düzenlemelerin toplumsal rızasını bizzat ürettiler.
Kumpas Davalarında Teori Tedarikçiliği
Ergenekon ve Balyoz süreçleri, aydın ihanetinin pasif bir onay mekanizmasından çıkıp doğrudan bir suç ortaklığına dönüştüğü dönemeç oldu.
Kendilerine servis edilen dijital sahtecilikleri, uydurma delilleri ve imzasız ihbar mektuplarını gazetelerinde manşet yapan entelektüeller,
Türk Silahlı Kuvvetleri’ne ve vatansever kadrolara yönelik tasfiyelerin adeta teorisyenliğini üstlendiler.
Mahkeme salonlarında hukuk katledilirken televizyon ekranlarda “bağırsaklar temizleniyor” çığırtkanlığı yapılmıştır. Yürütülen bu operasyonlara entelektüel meşruiyet sağladılar.
2010 Referandumu: Vesayete Teslimiyetin Mührü
Bu sürecin taçlandırılması ve yargının tamamen tek bir merkeze teslim edilmesi ise 2010 Referandumu ile gerçekleşti.
Aydın sınıfı, “Yetmez Ama Evet” korosu kurarak yapısal tehlikeleri açıkça gizledi ve topluma büyük bir yalan söyledi.
Hukuk devletinin son kalelerinin de yıkılacağını bile bile, güç odaklarına açık çek verdiler.
Liberal ve sol maskeli bu entelektüeller, imza kampanyaları ve meydan konuşmalarıyla halkı manipüle etmişlerdir. Yargının tarikat ve cemaat yapılanmalarına altın tepside sunulmasının önünü bizzat açtılar.
2000’li yılların Türk aydını, eleştirel düşünceyi ve ahlaki sorumluluğu iktidar aparatı haline getirmiştir. Bu suretle kendi ontolojik varlığına bizzat son vermiştir.
Yarattıkları kurumsal enkazın ve toplumsal kutuplaşmanın faturasını ödememişlerdir. Rüzgar tersine döndüğünde konforlu alanlarına veya yurt dışı sığınaklarına kaçmışlardır. Bu güruh, tarihsel süreçte hiçbir zaman “aldatılmış” olmamıştır. Aksine, gücün diliyle konuşmaya devam etmişlerdir.
Bu bağlamda, Türkiye’nin yaşadığı kurumsal ve ahlaki çöküş, aydının sustuğu değil, egemenlerin ajandasına hizmet etmiştir. Kalemiyle ve kelimeleriyle bizzat tetikçilik yaptığı bu aktif ortaklığın doğrudan bir sonucudur.
