Her sabah aynaya bakarız. Gördüğümüz yüz gerçekten bize mi ait? Yoksa bu yüz hayatın fırtınalarına karşı kuşandığımız bir zırh mı? Günlük koşuşturmacanın içinde kendimize bazı soruları sormaya korkarız. Oysa ruhumuzun derinliklerinde bir yerlerde, bu soruların cevapları sessizce yankılanır.
Çocukluk Yaraları Bugünkü İlişkilerimizi Nasıl Etkiliyor?
Bugün yetişkin birer birey olarak kurduğumuz ilişkiler, aslında çok uzun zaman önce yazıldı. Çocukluk odamızda başlayan bu senaryo bugün de devam ediyor. Bizler ilk sevgi bağını nasıl kurduysak, dünyayı öyle algılarız. Güvenli bir kucakta büyüyen insanlar hayatı keşfedilecek bir macera olarak görür. Ancak ihmal edilen veya sürekli eleştirilen çocuklar, büyüdüklerinde de aynı tanıdık acıyı ararlar.
Tam da bu yüzden bazı insanlar hayatlarında hep aynı acıları tekrar tekrar yaşar. Ruhumuz bildiği acıyı, bilmediği bir mutluluğa tercih eder. Bize zarar vereceğini bile bile hep benzer insanları hayatımıza çekeriz. Kendimizi bilerek sabote ederiz. Çünkü çocukken aldığımız o ilk yara, iyileşmek için aynı sahnede yeniden canlanmak ister. Ancak sahne aynı ve oyuncular benzer kaldığı sürece senaryo değişmez. Sadece canımız yanmaya devam eder. Çocukluk yaraları ve ilişkiler arasındaki bu bağ, biz onu kırmadıkça geçmişin kölesi olmamıza yol açar.
Sürekli Güçlü Görünmeye Çalışmak Neyi Saklar?
Bu döngünün içinde ayakta kalabilmek için çoğumuz modern dünyanın en popüler maskesini kuşanırız. Her şeye yetişen, hiç ağlamayan ve yıkılmayan o mükemmel insan imajını seçeriz. Peki, bu sarsılmaz duruş aslında neyi saklıyor?
Cevap basit ama sarsıcıdır. Bu duruş, kırılma korkusunu ve derin bir çaresizliği saklar. Sürekli güçlü görünmeye çalışmak aslında bir çığlıktır. “Eğer zayıf yönlerimi görürsen beni sevmezsin” demektir. Ya da “Düşersem beni kaldıracak kimse yok” korkusudur. İncitilmekten o kadar korkarız ki, kimse içeri sızamasın diye kalbimizin etrafına kalın duvarlar öreriz. Oysa gerçek güç, hiç düşmemek değildir. Gerçek güç, düştüğünde kırılganlığını kabul edebilmektedir.
Mutluluk Hedefi: Yeni Bir Baskı Biçimi mi?
Tüm bu karmaşanın ortasında önümüze yeni bir hedef koyarlar. Modern dünya bizden sürekli “mutlu olmamızı” ister. Sosyal medya platformları, kişisel gelişim kitapları ve reklamlar sürekli enerjik ve pozitif olmamızı dayatır. Peki, mutluluk gerçekten ulaşılması gereken bir hedef midir? Yoksa modern insanın sırtına yüklenen yeni bir baskı biçimi mi?
Acıyı, hüznü veya öfkeyi hissetmeyi bir “başarısızlık” olarak gördüğümüz an, mutluluk bir hapishaneye dönüşür. Hayat sadece düz bir çizgiden ibaret değildir. İnsan olmak; yas tutmayı, kaygılanmayı ve bazen sadece yorulmayı da içerir. Mutluluğu mutlak bir hedef haline getirmek bizi kendi doğamıza yabancılaştırır.
Maskeleri Çıkardığımızda Geriye Kim Kalıyor?
Şimdi derin bir nefes alalım. Tüm bu rolleri, beklentileri ve zırhları bir kenara bırakalım. Maskeleri çıkardığımızda geriye gerçekten kim kalıyor?
Geriye kalan; onaylanmak isteyen o küçük çocuktur. Sevilmekten korkan ama sevgiye aç olan o halimizdir. Bazen yorulan, bazen korkan, mükemmel olmayan ama son derece gerçek olan özümüzdür. Maskelerin arkasındaki insanı sevmek zordur. Çünkü o insan kusurludur. Ancak iyileşme de tam olarak burada başlar.
Kendi yaralarımızı fark ettiğimizde her şey değişir. Güçlü görünmek zorunda olmadığımızı anlarız. Mutluluğu bir zorunluluk değil, hayatın gelip geçici bir mevsimi olarak kabul ederiz. İşte o zaman maskelere ihtiyacımız kalmaz. Çünkü en güzel bağlar, maskelerle değil, çıplak ruhlarla kurulur.
(KENDİME)
Bu noktada daha önce sitemde yayınlamış olduğum köşe yazılarım;
