Hayat bazen tüm sesleri kısar ve bizi kendi içimizdeki o en derin fısıltıyla baş başa bırakır. İşte tam o anlarda, şehrin üzerine çöken sessizlik aslında göründüğü gibi boş değildir. Aksine, üzeri örtülmüş en saf duyguların, özlemlerin ve hiç sönmeyen umutların sesidir.
Geçen gece, sokaklarda adımlarken yine o tanıdık his kapladı içimi. Şehir alabildiğine sessizdi, sokaklarda sanki sadece senin yokluğun yürüyordu. İnsan sustukça, içindeki o dünya daha da büyüyor, genişliyor. Etrafımı saran, adını bir sır gibi saklayan dilsiz duvarlara baktım. Her biri, yaşanmış ya da yaşanmayı bekleyen hikayelerin şahidi gibiydi.
Bir Yıldız Kayar, Bir Devir Başlar
Tam bu melankolik düşüncelerin ortasında, gökyüzünden ışıl ışıl bir yıldız kaydı. Çoğu insan kayıp giden şeylerin ardından üzülür; oysa gökyüzü bize bir şeylerin bitişinin bile yeni bir niyet için fırsat olduğunu fısıldar. Ellerimi açtım ve geleceğimize dair, sadece seninle bezeli güzel bir dilek tuttum.
Şairlerin, yazarların asırlardır peşinden koştuğu o sırrı o an bir kez daha anladım: İnsan gerçekten de bazen bir çift gözde kaybolurken, aslında kendi ruhunun en doğru adresini buluyormuş. O gözlerde kaybolmak, bir yok oluş değil; yeniden doğuşmuş. İşte bu yüzden gökyüzünün karanlığına inat, bu gece kalbimin beyaz sayfasına sadece seni yazdım. Gökteki tüm yıldızlar, bu sessiz yemine şahidim olsun.
“Ben Hâlâ Aynı Yerdeyim”
Zaman akıp gidiyor, mevsimler değişiyor ama bazı duyguların coğrafyası hiç değişmiyor. Ben seni unutmadım, inan. Hâlâ o ilk günkü heyecanla, kalbimin en korunaklı, en canlı yerinde sessizce ve sabırla bekliyorum. Bu bekleyiş bir çaresizlik değil; geleceğe duyulan asil bir güven.
Derken, pencereme yağmur damlaları vurmaya başladı. Camin buğusunda, süzülen her damlada sanki senin o huzur veren gülüşün gizliydi. İnsan gerçekten gönülden, hesapsızca sevince anlıyormuş kalbin neden böyle heyecanla ve hasretle yandığını. Bu yanış, insanı kül eden bir yangın değil; ruhu olgunlaştıran bir sıcaklık.
Her Gecenin Bir Sabahı Vardır
Sizce de öyle değil mi?
Hayatımızın bazı dönemlerinde duygularımızı sadece gecelere, sessizliğe emanet ederiz. Peki, sizin de içinizde sakladığınız, yağmur yağdığında ya da gökyüzüne her baktığınızda aklınıza düşen o sönmeyen umudunuz kim veya ne?
Bazı aşklar, bazı büyük duygular kelimelerle hemen tüketilmez. Onlar önce olgunlaşsın diye gecelere, yağmurlara, sabırlı zamanlara emanet edilir. Bugün sokaklar sessiz, bugün sevgimiz belki sadece gecenin koynunda saklı. Ama biliyorum ki, her gecenin sonunda bizi o özlenen parlak sabaha ulaştıracak bir güneş saklıdır. Ve o güneş, elbet bir gün bizim için doğacak.
(KENDİME)
